Wanhoop

Soms overvalt mij een soort van wanhopige moedeloosheid. Ik wil huilen en wegkruipen, maar het lukt niet. Er komen geen tranen en ik moet naar mijn werk, maar ik kan niet slikken en weet niet hoe ik verder moet. Somber voel ik me, uitzichtloos lijkt het, ik weet niet waar het naartoe gaat. Hoop lijk ik niet te hebben, niet meer op dit moment.

Ik werd twee ochtenden achter elkaar wakker met migraine. De eerste ochtend vroeg genoeg om nog met even te slapen met een triptaan op, na natuurlijk het wikken en wegen, toch ibuprofen, die niet werkt en wat dan, toch een triptaan. De tweede ochtend alle hoop op de ibuprofen en uiteindelijk na het ontbijt een neusspray, die wonderbaarlijk genoeg heel goed effect had, beter dan verwacht, sinds lange tijd. O, ja en die bloeddrukverlagend er ook nog eens overheen.

Maar wat put het me uit. Ik ben moe, lusteloos en somber. Ik val op de bank in slaap bij de tv of een boek, mijn concentratie wordt minder, ik ben niet meer scherp en sleep me regelmatig door de dag heen. Bijna iedere dag ergens een zeurend pijntje in mijn hoofd, ik slik veel te veel pijnstillers. Ik probeer te minderen, maar als puntje bij paaltje komt...., het is zo frustrerend.

Ik wil het niet, stress

Ik vind het verschrikkelijk, maar ik kan er niet omheen. De invloed van stress op mijn migraine. Het maakt het gewoon erger, hij zet toch sneller door en daar baal ik zo van. Waarom ik daar zo van baal, omdat het vooroordelen bevestigt, vooroordelen waardoor ik juist niet over mijn migraine praat op mijn werk. Nu geeft mijn werk mij stress op het moment en bingo.

Al een aantal dagen iedere avond hoofdpijn, met een ibuprofen redelijk onder controle te krijgen. Tot gisteren. Ik was al bij mijn fysio geweest, mijn nek was zo gespannen als wat en de naalden die hij erin zette maakte het extra beurs. Hij zag een goed resultaat, maar zo voelde het niet. Hij vroeg nog, heb je je migraine de laatste tijd vooral links? En waar brak hij door die avond? Links natuurlijk.

Don't let it get you. Ik denk ik en ik hoor het, ik doe zo mijn best om het ook zo te voelen. En bij vlagen lukt het me ook zeker wel, maar ik ben er de hele dag mee bezig in mijn hoofd, werkstress. Dat wreekt zich flink. Mijn hoofd wil pauze, maar ik denk alleen maar, ik moet door.

Uitslapen

Op het moment dat ik weer mijn bed in ging en mijn ogen sloot, wist ik dat ik het niet moest doen. Maar ik was zo moe, het was zondag en nog zo vroeg en koud. Heel even nog, dacht ik. Twee uur later werd ik wakker uit een diepe slaap en ik voelde het onheil in de verte aankomen. Uitslapen is een 100% garantie voor migraine.

En dan begint het wikken en wegen weer. Een triptaan werkt het beste met slapen, dat had ik nu net genoeg gedaan. Stevig ontbijten, koffie, thee, het hielp allemaal niets. Nu een ibuprofen, dat werkt niet, zonde van de pil en mijn lijf, dacht ik. Ik ben uiteindelijk 's middags met een neusspray in bed gaan zitten met mijn ogen dicht. Dit heb ik een half uur volgehouden en het had een beetje effect, zoals ik had verwacht.

Uiteindelijk toch nog een ibuprofen genomen en wonder boven wonder, met wat frisse buitenlucht, mijn hoofd werd weer enigszins fris en normaal. De rest van de middag en avond vrijwel niets gevoeld, al greep ik ergens vannacht om een uur of twee, drie wel nog naar een ibuprofen. Ik voel me weer oké. Dat uitslapen, hoe verleidelijk ook, ik moet het echt niet doen.

Vier uur 's nachts

Ja hoor, zet 'm er daar maar in. De schroevendraaier begint zich tergend langzaam om te draaien in mijn oog, mijn rechteroog. Al twee dagen wist ik dat hij er was en al twee dagen hield ik hem - met wat kunst- en vliegwerk - op de achtergrond. Het is vier uur 's nachts, ik grijp in mijn nachtkastje naar een triptaan. Met een beetje mazzel is hij straks weg. 

Ik vind het toch altijd weer verwonderlijk dat migraine vaak aan een kant van je hoofd zit. Overigens kan het ook aan beide kanten zitten, ene kant iets meer dan de andere. Maar vaak genoeg voelt het alsof de ene kant implodeert, terwijl aan de andere kant helemaal niks aan de hand is. Alsof er een muur in mijn hoofd zit. Links en rechts wisselt ook nog wel. Geen peil op te trekken. 

Gelukkig werd ik hoofdpijnvrij wakker, beetje brakkig, maar de dag kon verder prima van start. Dat ging een lange tijd goed, tot ik klaar was met het acht uur journaal en toen kwam hij zachtjes weer terug en lag ik om tien uur weer met een triptaan in bed. Opmerkelijk, twee uur later werd ik uit een diepe slaap wakker, helemaal hoofdpijnbrij. Gelukkig kon ik nog uren slapen. 

Gegoochel

Verdwenen? Echt? Ik ben een beetje in verwarring. Al twee dagen ben ik een migraine aan het uitstellen, wegeten, onderdrukken. Gisteravond toch 2 paracetamol voor het slapen, al twijfelde ik. Niet beter een triptaan? Ik deed het vaak, bij twijfel een triptaan, om de volgende dag geen last te hebben. Sinds het gesprek met de huisarts over mijn medicijngebruik ben ik voorzichtiger. Eigenlijk zuiniger. En of het nemen van paracetamol en ibuprofen nu beter is, dat vraag ik me af.

Vanmorgen zat er echt links achter mijn oog een beginnende boormachine, ver weg, dat wel. Ibuprofen en nog even proberen te slapen. Toen al dacht ik, beter had ik een triptaan kunnen nemen, maar ibuprofen met een triptaan op nuchtere maag, dan ga ik echt enorm spacen. Het zakte, voldoende om gewoon  mijn ding te doen, te werken. En terwijl ik achter mijn computer zit, concludeer ik dat het eigenlijk wel weg is.

Ik zou een metertje willen of gewoon een goeie app, die zegt welk soort hoofdpijn ik heb, welke categorie migraine het is en welke pil helpt. Dat gegoochel met pillen, het kan niet goed zijn. De ene keer werkt dit wel en dan weer niet en dan heb je weer iets anders nodig, maar de volgende keer werkt dat weer niet. Verwarring, maar ook zorgen. Ja.

Gevecht

Ik zit weer midden in een gevecht. Een gevecht om de dag door te komen, om de dag zo normaal mogelijk te beleven. Wakker worden met het gevoel van een beginnende migraine, heel ver weg, volledig onduidelijk of hij doorzet of niet. Ik heb geen idee wat ik moet slikken, of niet. Ik pieker me een half uur suf of het een ibuprofen of triptaan wordt, of helemaal niets. Een ibuprofen wordt het en de triptaan te bewaren voor als het toch doorzet.

Het zet niet door, gelukkig, maar een topdag heb ik ook niet. Alle verschijnselen zijn in hele lichte mate aanwezig. Zo licht dat ik normaal functioneer, maar zo aanwezig dat alles meer moeite kost en het gaat ten koste van mijn stemming, die de laatste tijd toch al niet zo best is. Ik probeer het rotgevoel weg te eten. Dat werkt wel, tijdelijk. Alleen een beetje veel gegeten, waardoor de misselijkheid aanwezig blijft, op de achtergrond, dat wel.

Een lastige dag, maar toch ook een redelijk goede dag. Dit soort dagen zijn behoorlijk vermoeiend, maar aan de andere kant ben ik blij dat ik niet met een triptaan mijn bed in hoefde te gaan. Toch voelt het een beetje als een gevecht om een goeie dag te hebben. Dit gevecht heb ik wel gewonnen.

Het is weer zover

Met mijn vingers in mijn oren zit ik op de bank. Al het geluid komt even hard binnen en doet mijn trommelvliezen letterlijk trillen. Alles klinkt hard, van bestek op een bord, een lopende kraan en een lach. Ik neem letterlijk afstand en verschuif van de eettafel naar de bank. Gelukkig geen vragen, al is het duidelijk. Tijdens het opruimen en de afwas hou ik mijn vingers in mijn oren om het geluid te dempen. Wat doet het pijn ...

Het is weer zover. Na een lange, vrijwel hoofdpijnloze periode van bijna twee weken, de langste sinds tijden, begon het langzaam weer op te bouwen. Van kleine beetjes hoofdpijn, een gevoelige hoofdhuid, ongesteld, depressief gevoel en gevoeligheid voor licht en vooral geluid. Het is zo herkenbaar en elke keer hoop ik dat het dit keer niets met hoofdpijn van doen heeft. Zelfs bij de cabaretvoorstelling van afgelopen week heb ik driekwart van de voorstelling met één vinger in mijn oor gezeten.

Na twee weken verwondering en opluchting ook die afwachting. Gisteren ging het mis, ik voelde een hoofdpijn die niet met de gewone pijnstiller weg te krijgen was, hoe licht deze pijn ook nog was. De frustratie werd groter, toen de triptanen helemaal geen effect hadden en er vanmorgen vroeg een drilboor achter mijn linkeroog zat. De paniek probeerde ik weg te duwen, toen er na drie triptanen en een hoop andere pijnstillers weinig gebeurde. Maar je weet dat het uiteindelijk wel weggaat.

Wat zou het zijn?

Ik heb al bijna een week geen (noemenswaardige) hoofdpijn, geen migraine, geen pillen. Ik voel me weer wat energieker en soms een beetje vrolijker. Ik weet niet zo goed wat ik er van moet vinden. Ik ben voorzichtig optimistisch, iets opgelucht. Aan de andere kant weet ik niet wat ik kan verwachten en ben ik alert bij alles wat ik voel in mijn hoofd of ook maar enigszins daar in de buurt.

Slaat de preventieve medicatie aan na ruim een maand? Ik vind het logisch, maar durf het bijna niet te hopen. Het weer is al een week vrij stabiel, koud, zon en rustig. Ik vind dat prettig weer. Ik heb een paar keer hardgelopen, ik drink sinds een dag of vijf 's ochtends een halve citroen met heet water en ik heb geen koekjes gegeten na het eten. Ook slik ik weer heel regelmatig vitaminepillen en slaap ik niet meer uit.

Is het een combinatie van dit alles of is het een van deze. Wist ik het maar. Misschien heeft het hier helemaal niets mee te maken, dat kan maar net zo goed. Als ik het toch eens zou weten. Voorlopig drink ik dus citroen, loop ik hard en eet ik geen koekjes meer in de avond. Ook als het geen enkel effect heeft op het wegblijven van mijn migraine is dat helemaal niet erg.

Vier dagen

Angstvallig tel ik de dagen en ik voel een beetje opluchting. Ik heb al vier dagen geen hoofdpijn, geen migraine. Vier dagen geen pillen geslikt. Zaterdagavond was een grensgeval, maar hij verdween gelukkig even snel als hij gekomen was. Vier dagen zonder het gevoel dat er eentje in de lucht hangt, nu ook niet.

Ik kijk naar het verloop van de afgelopen weken in mijn hoofdpijndagboek. Mismoedigheid overvalt me. Hoe lang nog? In december was de langste hoofdpijnvrije periode vier dagen, in november vijf dagen. Ik wil optimistisch blijven, misschien slaat de preventieve medicatie nu eindelijk aan, is het weer eindelijk weer stabiel. Ik klamp me gemakshalve aan deze golf van hoop vast.

Zelfs op hoofdpijnvrije dagen ben ik met hoofdpijn bezig. Het laatste wat ik wil is mijn hoofdpijn zijn. Ik weet ergens wel dat het een deel van mij is geworden. Ik heb mijn gedrag bewust en onbewust aangepast, dat weet ik. Alles doe ik om te voorkomen dat hij de kop op steekt. Maar nu geniet ik even.

Grensgevallen

Al twee dagen heb ik geen pijnstillers geslikt. Ieder ander verklaart me voor gek, ik ben er heel blij mee. Ik was overigens niet helemaal hoofdpijn vrij en een paar keer twijfelde ik. Gisteravond was een grensgeval. Ik heb een hekel aan grensgevallen. Ontembare honger en achter mijn rechteroog een zachte maar aanwezige dreun. Toch verdween hij vanzelf.

Ik heb gisteren weer hardgelopen, na een week. Ik voel me goed door het hardlopen en nog beter omdat ik het weer heb opgepakt. Onregelmatig, dat wel, maar ik wil blijven lopen. Ik merk dat het goed is tegen stress en het werkt verfrissend. Misschien ook tegen de hoofdpijn? Mijn fysio zei tegen me dat het goed was om weer te gaan lopen. Kennelijk het zetje dat ik nodig had, want ik loop weer.

Ik kijk naar mijn hoofdpijndagboek. Het nieuwe jaar is koud twee weken bezig en ik heb op tien van de veertien dagen pillen geslikt, waarvan vijf dagen één of meerdere triptanen, naast de dagelijkse preventieve medicatie. Ik voel me nu goed, daar geniet ik enorm van. Niets zo veranderlijk als mijn hoofd.

Ik vertel je niet

Ik vertel je niet dat ik hoofdpijn heb. Ik vertel je niet dat ik misselijk ben en dat ik het liefst naar huis ga. Ik vertel je al zeker niet dat ik al een paar dagen hoofdpijn heb. Ik vertel je ook niet dat ik de laatste maanden voor mijn gevoel alleen maar migraine heb en dat het steeds slechter gaat en dat de preventieve medicatie niet werkt en dat ik me zorgen maak en ...

Weet je waarom ik je dat niet vertel? Ik vertel het je niet omdat je vast denkt dat ik stress heb. Ik wil het gesprek niet aangaan, waarin ik mijn hoofdpijn moet verdedigen, je moet vertellen dat het een neurologische aandoening is, waarvan de oorzaak onbekend is en die door veel verschillende dingen getriggerd kan worden. En ja, daar is stress er een van, maar er zijn nog tientallen andere triggers. Maar die wil ik jou niet vertellen, maar die moet ik je dan wel vertellen. Ik vertel het je niet.

Ik vertel je niet hoe ik me voel, omdat ik bang ben dat je me niet serieus neemt. Dit is overigens nergens op gebaseerd en ik doe jou hier tekort mee, net zoals ik me zelf hiermee tekort doe. Dat realiseer ik me ook. De angst om weer mijn neus te stoten aan het onbegrip, vooringenomenheid en goed bedoeld advies is te groot. Ik vertel je niet over mijn eenzaamheid. God, wat haat ik die hoofdpijn.

Alles is relatief

Vandaag zit er lood in mijn oogleden. Toch zit ik geconcentreerd te werken, thuis achter mijn computer. Vanmorgen werd ik wakker en het was weer bal. Om vijf uur vanmorgen werd ik wakker, met die hoofdpijn die begon toen ik naar bed ging, maar dan wat erger. Hop, een ibuprofen. Al vrij snel, voordat ik weer in slaap viel, dacht ik al dat het de verkeerde keuze was. Het concentreerde zich flink achter mijn linkeroog en een beetje overal.

Om kwart over zeven was ik weer wakker. Een conclusie kan snel getrokken worden. Hoofdpijn niet minder, eerder meer en onmiskenbaar te herkennen als een flinke migraine in ontwikkeling. Een triptaan en hopen dat ik nog een uurtje kan slapen. Als dat lukt, dan weet ik dat weer normaal kan functioneren, in 90% van de gevallen dan.

Ik functioneer vandaag gelukkig redelijk normaal. Met lood in mijn oogleden en een duf hoofd, snel geïrriteerd, maar geen hoofdpijn en niet misselijk. Het lukt me, zonder al teveel problemen om gewoon te werken, na te denken en te doen wat er gedaan moet worden. Als dat lukt op een dag met een slechte start, dan ben ik al blij. Heel blij. Alles is relatief.

Teleurstelling en hoop

Het was van korte duur, denk ik terwijl de tranen in mijn ogen staan. Eén hoofdpijn vrije dag, niet eens een hele. Ik ging naar bed om elf uur en nam voor de zekerheid toch een ibuprofen. Hij zat rechts, maar heel ver weg. Ik ken deze wel, heel goed zelfs. Doe je er niets aan, dan heb je gegarandeerd 's ochtends migraine. Een triptaan wil ik niet, gelet op de stand van deze maand. Ik hoop dat de ibuprofen zijn werk doet.

Als ik wakker word zit hij rechts, achter mijn oog. Volgens het boekje. Niet pulserend of bonkend, hij zit er gewoon te zijn. Als ik omhoog kom om een neusspray te pakken gaat hij snel even weg. Gelukkig ken ik hem inmiddels goed genoeg. Ik pak de neusspray, zet wat kussens in mijn rug en jas het ding erin. De snelle manier van een triptaan is het, maar het luistert zo nauw.

Ik zit een tijdje rechtop, zak wat verder naar beneden, totdat de vieze smaak toch langzaam mijn keel inkomt. Uiteindelijk doezel ik nog kort weg op mijn zij. Het lijkt wel redelijk gezakt, toch. Misschien toch eerder naar bed vanavond. Eerst maar weer zien hoe deze dag verloopt. Ik heb vooralsnog goede hoop.

Moe

Moe, ik voel me moe. Ik ga toch rechtop zitten, verplaats me naar de rand van het bed. Hij heeft gelijk, straks heb ik weer te lang geslapen met alle gevolgen van dien. Ik ben daar gevoelig voor. Misschien dat dat ook de slechte week verklaart? De hele week al slaap ik nog net even wat langer door. De makke van vakantie.

Moe voel ik me. Komt dat misschien ook door de bloeddrukverlagende medicatie die ik sinds een maand slik? Fitter ben ik me er niet door gaan voelen, dat is zeker. Ik heb het idee dat het effect wel wat begint af te zwakken, maar het kan ook gewenning zijn. Het effect op mijn migraine is inmiddels wel ver te zoeken. Helaas.

Het vakantieritme zeg ik vanaf nu weer vaarwel. Misschien levert het wat op? We zullen zien. Straks weer hardlopen, wellicht krijg ik er meer energie van? Moe? Ik kan het ook negeren. Ik negeer het. Hé, misschien word ik ook gewoon een dagje ouder.

Uitstel of afstel?

Het is half 12 's avonds en ik smeer nog snel een boterham. Honger vlak voordat ik naar bed ga en een licht zeurend gevoel in mijn hoofd. Vaak is dat een recept voor ellende. Ik wil vandaag een dag zonder pillen. Ik eet snel de boterham en dan naar bed. Eerder naar bed gaan had ook gekund, maar heb ik niet gedaan. Tja, serie afkijken, dat wil ik ook.

Het is deze week de eerste dag zonder pillen geworden. Zonder pijnstillers dan. De volgende ochtend weet ik alleen niet of ik dit kan vasthouden. We zullen zien hoe de dag zich ontwikkelt. Dat ik om 9 uur uit een diepe slaap kwam, niet best. Het gevoel dat ik nu al een uur rechts bovenop mijn hoofd heb, niet best. Nu alweer honger na mijn ontbijt, niet best.

Maar sluit verrassingen niet uit. Douchen, naar buiten gaan, een stevige lunch, koffie, niet teveel en niet te weinig, dat allemaal kan van invloed zijn op hoe de dag verloopt. Uitstel wordt soms afstel, maar soms ook niet. Soms verrast mijn hoofd me enorm.

Hardlopen

Wel of niet, wel of niet, wel ... Ik weet dat het goed is, mijn fysiotherapeut zei het gisteren nog, ga weer hardlopen. Het is kwart over vier, nog licht dus. Het stormt niet meer, de zon schijnt zelfs en ik heb nog geen hoofdpijn. Ik zeg nog,  omdat ik 'm ergens wel voel, maar heel ver weg. Ik kan deze er met wat frisse lucht wel uitlopen, denk ik, weet ik.

Thermisch ondergoed, veel lagen, muts en handschoenen aan, ik ga. Ik heb er zin in, al heb ik geen idee hoe het me af zal gaan. Ruim twee maanden niet gelopen, vooral door veel migraine met een hoop medicatie als gevolg. Ook weet ik niet wat het effect van de bloeddrukverlagers is, die ik als preventieve medicatie slik. Wel weet ik dat ik er moe en lusteloos van word, soms meer en soms minder. Over het effect heb ik het verder niet.

Het lopen gaat best goed, ik loop verder dan ik van plan was, gedachteloos. Vaak gaat de eerste keer na een lange tijd niet lopen heel goed, de volgende keer is de uitdaging. Een klein haf uur later ben ik thuis, tevreden. De hoofdpijn is er voor nu uitgelopen. Nu een ritme in gaan bouwen natuurlijk, eerst maar eens om de twee dagen proberen te realiseren.

Onder de douche voel ik mijn pijnlijke nekspieren. Sinds het hardlopen? Geen idee. Om half tien 's avonds neem ik een ibuprofen. De beginnende hoofdpijn is niet meer te ontkennen. Ik ontken wel dat ik de hoofdpijn vooral rechts voel. Ik wil voorkomen dat ik een triptaan moet nemen. Dat laatste is gelukt. Er zijn dagen dat het best goed gaat.

Paniek

Terwijl ik de pil naar binnen klok, kijk ik naar de pillenstrip. Er zit er nog maar eentje in. Dat betekent dat ik nu de 5e triptaan van het nieuwe jaar naar binnen heb gewerkt. Het is 4 januari en het voelt absoluut niet goed. Ik hoop hartgrondig dat ik na deze periode even hoofdpijnvrij door het leven mag en anders wordt het de optie "uitzieken". Een optie waar ik bijzonder weinig gebruik van maak. 

Sinds ik onlangs op het matje moest komen bij de huisarts over mijn medicijngebruik denk ik bij iedere pil na. Ik denk er niet alleen over na, ik krijg er een beetje stress van. Want ik weet dat er een maximum ligt op 10 per maand. Ik weet ook dat ik daar soms overheen ga, maar meestal blijf ik daar net binnen. Een pil werkt in de regel snel en zorgt ervoor dat ik weer functioneer als een normaal mens. Geen pil betekent een verloren dag of misschien wel verloren dagen. 

Mijn huisarts was er gelukkig niet op uit om mijn pillen van me af te nemen. Het was de verzekering die aan de bel trok vanwege een toegenomen gebruik. Maar toch, ik vond het verschrikkelijk. Nooit heb ik verantwoording hoeven afleggen over mijn pillengebruik en opeens voel ik me een junk, die pillen nodig heeft om te functioneren. Niet altijd, maar wel steeds vaker. Ik raak in paniek bij de gedachte dat het aantal wordt beperkt. 

Ik kreeg mijn recept gewoon mee, geen probleem. Ze wil het wel in de gaten houden en dat begrijp ik ook wel. Maar als ik straks een herhaalrecept ga aanvragen, dan doe ik dat toch met een beetje buikpijn. Dat is dan beter dan hoofdpijn. 

Wat nu weer?

De hele dag was het goed gegaan, soort van goed. Maar daar is ie weer. De hoofdpijn komt - niet eens zo heel langzaam - opzetten. Ik baal ervan, verdrietig word ik ervan. Geen duidelijk links of rechts, misschien is het "gewoon" hoofdpijn? Paracetamol neem ik, altijd twee. Langzaam voel ik mijn hoofd verschrompelen, alsof al het leven eruit gezogen wordt. Toch probeer ik de film af te kijken en tegelijkertijd kijk ik uit naar het moment dat ik naar bed kan, met een pil.

Ik vraag me af waar het deze keer aan ligt. De bioscoop van vanmiddag? De frisdrank met veel suiker voor de film? Ik had wel heel veel honger na de film. Misschien had ik toch niet dat witte broodje moeten eten, slecht voor de bloedsuiker en dus slecht voor .. Teveel koffie gedronken misschien? Wie zal het zeggen? Iedere dag denk ik aan wat ik heb gegeten en gedronken, hoeveel en wanneer. Wie weet heeft het invloed gehad op het wel of juist niet ontstaan van hoofdpijn.

En dan bedenk ik me dat ik al de hele ochtend erg moest gapen, een duidelijke aanwijzing. Mijn hoofdhuid was ook al zo gevoelig in de ochtend. Ik dacht nog, dat is misschien nog van gisteren. En die storm vannacht, natuurlijk, een verandering van de luchtdruk. Dan heb ik vaker last van migraine.

Prodromen en triggers, die lopen nogal eens door elkaar. Denk je dat je een trigger te pakken hebt, blijkt het een prodroom te zijn. De wetenschap is er zelfs nog niet over uit en bij iedereen werkt het anders. Ik blijf proberen te ontrafelen wat bij mij van invloed is op mijn migraine en in welke volgorde. Uiteindelijk wil ik het kunnen verklaren.

Twijfel

Ik twijfel veel. Is het mijn aard of komt het door de migraine? Is het hoofdpijn of migraine? Zal ik pijnstillers nemen of niet? Zal ik een ibuprofen of een paracetamol nemen? Of toch een triptaan? Een pil of een neusspray? Zal ik wel of geen preventieve medicatie nemen?

Ik twijfel ook over andere dingen dan hoofdpijn gerelateerde zaken, maar mijn migraine wordt beheerst door twijfels. De stap om preventieve medicatie te nemen was immens. Ik heb er tien maanden over gedaan om uiteindelijk de keuze te maken, tien maanden! Ik kreeg het recept in februari van mijn neuroloog. Eind oktober ben ik naar de apotheek gegaan en uiteindelijk startte ik half december met Candesartan.

Ik vond het heel lastig dat niet iedereen mijn twijfel begreep en nog lastiger vond ik mensen die mijn twijfel bevestigden. Wanneer is de migraine op een punt gekomen dat je iedere dag medicatie gaat slikken in plaats van alleen bij een aanval? Mijn beste vriendin, die nooit hoofdpijn heeft, begreep mijn twijfel niet. Als je iedere week aanvallen hebt, dan ga je dat toch slikken? Ik dacht, ik heb toch nog steeds meer hoofdpijnvrije dagen dan met? Maar de schaal is inmiddels wel flink verschoven.

Dat is het waarschijnlijk, die glijdende schaal. Het aantal aanvallen neemt geleidelijk toe. Ik hou rekening met 1 tot 2 aanvallen per week en daar kan ik mee omgaan, mee functioneren en - met enige schroom - misschien is het wel een onderdeel van mij geworden. Kijk ik als een buitenstaander naar mezelf, dan hoor ik hoe gek dat klinkt. Natuurlijk probeer je dan iets dat het kan voorkomen. Heb ik mezelf weer voor de gek gehouden? Of was dit gezonde twijfel?

Hij sluipt weer binnen

Een hoofdpijnvrije start van het nieuwe jaar is niet gelukt. Ik had het nog zo gehoopt. Was het de alcoholvrije champagne? Het zal toch niet? Of misschien de enorme hoeveelheid sushi? Of toch het te laat gaan slapen en vervolgens het te lang uitslapen? Dat laatste is het meest waarschijnlijke, maar ik sluit verrassingen nooit uit. Het is altijd anders.

De dag begon best goed, maar ik voelde toch al snel een dof gevoel in mijn hoofd komen. Dat kan nog best weggaan, dacht ik nog hoopvol. Ik weet dat dit eigenlijk nooit het geval is, maar ik hou mezelf nu eenmaal graag voor de gek. Veel eten, veel gemberthee, een sapje met verse gember, chillen op de bank, ik heb het allemaal gedaan en de hoofdpijn vergezelde me met alles. Het ene moment wat steviger dan het andere moment. Steeds als ik dacht, nu neem ik iets, dan verstopte hij zich heel even, om vervolgens weer terug te komen.

Toen de onvermijdelijke twijfel: een neusspray triptaan of een pil triptaan? Ja, je kan er maar druk mee zijn. Ik koos de neusspray, met de gedachte dat ik hier eigenlijk al te laat voor was. Neusspray betekent een tijdje rechtop blijven zitten, anders loopt dat spul meteen je keel in. Langzaam zak ik dan verder naar beneden in de kussens, poes erbij als troost en een beetje wegzakken in het niets.

Totdat ik moet plassen, omdat ik altijd heel erg moet plassen van triptanen. Was het gezakt? Een beetje, maar al snel voelde ik dat het voor geen meter had geholpen. Nog een tijdje nutteloos op de bank, afleiding door te koken, afleiding in tv-programma's gezocht. Allemaal om het moment uit te stellen dat ik met een pil op mijn bed induik. Die pil die niet hielp. En die volgende pil om 3 uur 's nachts, die ook niet hielp en die wanhopige ibuprofen vanmorgen heel vroeg. Die werkte uiteindelijk wel. Het is altijd weer verrassend.

2017 be like

De eerste pil van 2017 zit er alweer in, maar ik heb 'm in mijn hoofdpijndagboek nog onder 2016 gezet. Ik hou mezelf graag voor de gek, een goed begin van 2016. 2015 verliet ik met een migraine dankzij mijn poging een glas champagne te drinken. Al na een half glas voelde ik langzaam een dof en drukkend gevoel mijn hoofd in zakken en heb ik ternauwernood 12 uur gehaald. De champagne heb ik dit jaar laten staan. Die drukke kroeg met harde muziek en schreeuwende mensen mijd ik al jaren en ik ben voor een algeheel vuurwerkverbod. Het gat in de markt voor 2017: drinkbare alcoholvrije champagne.

2016 was geen goed jaar, hoofdpijn-technisch dan. Gevoelsmatig is het aantal aanvallen enorm toegenomen en het aantal hoofdpijn vrije dagen steeds minder geworden. Niet gek dat ik dit jaar naar een neuroloog ben geweest, gestart ben met preventieve medicatie, onder behandeling ben bij een fysiotherapeut en - last but not least - op het matje moest komen bij de huisarts in verband met mijn toegenomen pillen gebruik.

In 2016 had ik 78 migraine-dagen, waarvan in oktober alleen al 13. Hoeveel aanvallen dit precies zijn weet ik niet. Ik tel de dagen dat ik migraine heb. Vaak krijg ik de aanval snel onder controle met medicatie, maar geregeld komt de aanval weer terug, dezelfde dag of de dag erna. Ik weet niet of dit dezelfde aanval is of een nieuwe. Dat maakt me eigenlijk ook niet uit. De huisarts zei mij dat mijn medicatiegebruik verdubbeld was ten opzichte van vorig jaar en dat geloof ik ook wel. Het is veel, ik weet het.

Een nieuwjaarsvoornemen om minder hoofdpijn te hebben is een loffelijk streven, waar ik maar weinig invloed op heb. Niet meer dan wat ik doe, namelijk regelmatig leven, gezond en regelmatig eten en drinken, mogelijk triggers vermijden en hopen dat het meevalt. Hopen dat de preventieve medicatie, die ik sinds 3 weken slik, effect heeft. Een nieuwjaarsvoornemen met hoop, dat is niet echt een voornemen, eerder een wens, maar toch, voornemen kan altijd. Gelukkig nieuwjaar.