Soms overvalt mij een soort van wanhopige moedeloosheid. Ik wil huilen en wegkruipen, maar het lukt niet. Er komen geen tranen en ik moet naar mijn werk, maar ik kan niet slikken en weet niet hoe ik verder moet. Somber voel ik me, uitzichtloos lijkt het, ik weet niet waar het naartoe gaat. Hoop lijk ik niet te hebben, niet meer op dit moment.
Ik werd twee ochtenden achter elkaar wakker met migraine. De eerste ochtend vroeg genoeg om nog met even te slapen met een triptaan op, na natuurlijk het wikken en wegen, toch ibuprofen, die niet werkt en wat dan, toch een triptaan. De tweede ochtend alle hoop op de ibuprofen en uiteindelijk na het ontbijt een neusspray, die wonderbaarlijk genoeg heel goed effect had, beter dan verwacht, sinds lange tijd. O, ja en die bloeddrukverlagend er ook nog eens overheen.
Maar wat put het me uit. Ik ben moe, lusteloos en somber. Ik val op de bank in slaap bij de tv of een boek, mijn concentratie wordt minder, ik ben niet meer scherp en sleep me regelmatig door de dag heen. Bijna iedere dag ergens een zeurend pijntje in mijn hoofd, ik slik veel te veel pijnstillers. Ik probeer te minderen, maar als puntje bij paaltje komt...., het is zo frustrerend.
