Langzaam open ik mijn ogen. Is ie weg? Ik draai mijn hoofd, nee dus... De eikel is er nog. Een paar flinke steken in mijn hoofd, zo ergens ter hoogte van mijn linkeroog verraden zijn aanwezigheid. Die pil heeft niet zijn werk gedaan. Ik hoop vooral dat die pil nóg niet zijn werk heeft gedaan. Ik voelde toch dat de pil werd opgenomen? Dat kan je voelen. Zeker op nuchtere maag, dan weet je gewoon, nu lost ie op en dan voel je het effect in je ledematen en je gestel. Een soort dofheid trekt in je lijf en dan weet je dat ie gaat komen. Alleen laat het effect nog weleens op zich wachten. Zoals nu dus.
Heb ik dan wel lang genoeg kunnen slapen? Anderhalf tot twee uur is ideaal. Dit was waarschijnlijk net een uur? Gewekt door zo'n WhatsApp groep die van de instelling stil afgegaan is. Nooit belangrijk nieuws, dat op zaterdagochtend 9.15 uur. Well, whatever.
Dan maar opstaan. Eten en drinken kan ook wonderen verrichten en ik die preventieve medicatie moet ik al genomen hebben, dus hup. In de gauwigheid gooi ik er ook nog 2 paracetamol achteraan. Want ja, natuurlijk twijfel ik weer. Die steken zitten meer bovenop mijn hoofd, is het wel migraine of zit er nog iets bij. Doodvermoeiend kan dat zijn, dat eeuwige gedelibereer over wat voor soort hoofdpijn, welke medicijnen. Wanneer werkt paracetamol? (eigenlijk nooit) en wanneer ibuprofen? (vaker, maar door laatste nieuws over hartklachten .. nou ja).
Het zakt wel een beetje weg tijdens mijn ontbijt, al zit er nog wel een steek in mijn linkerslaap. Ik hoop dat het straks gewoon weg is en dat ik zaterdag kan hebben. Ik heb nu een week vakantie, die wil ik niet starten met twee dagen bed. O, ja en het is ook 31 december vandaag. Laten we eerst maar beginnen met het halen van 12 uur!
