Paniek

Terwijl ik de pil naar binnen klok, kijk ik naar de pillenstrip. Er zit er nog maar eentje in. Dat betekent dat ik nu de 5e triptaan van het nieuwe jaar naar binnen heb gewerkt. Het is 4 januari en het voelt absoluut niet goed. Ik hoop hartgrondig dat ik na deze periode even hoofdpijnvrij door het leven mag en anders wordt het de optie "uitzieken". Een optie waar ik bijzonder weinig gebruik van maak. 

Sinds ik onlangs op het matje moest komen bij de huisarts over mijn medicijngebruik denk ik bij iedere pil na. Ik denk er niet alleen over na, ik krijg er een beetje stress van. Want ik weet dat er een maximum ligt op 10 per maand. Ik weet ook dat ik daar soms overheen ga, maar meestal blijf ik daar net binnen. Een pil werkt in de regel snel en zorgt ervoor dat ik weer functioneer als een normaal mens. Geen pil betekent een verloren dag of misschien wel verloren dagen. 

Mijn huisarts was er gelukkig niet op uit om mijn pillen van me af te nemen. Het was de verzekering die aan de bel trok vanwege een toegenomen gebruik. Maar toch, ik vond het verschrikkelijk. Nooit heb ik verantwoording hoeven afleggen over mijn pillengebruik en opeens voel ik me een junk, die pillen nodig heeft om te functioneren. Niet altijd, maar wel steeds vaker. Ik raak in paniek bij de gedachte dat het aantal wordt beperkt. 

Ik kreeg mijn recept gewoon mee, geen probleem. Ze wil het wel in de gaten houden en dat begrijp ik ook wel. Maar als ik straks een herhaalrecept ga aanvragen, dan doe ik dat toch met een beetje buikpijn. Dat is dan beter dan hoofdpijn.