Angstvallig tel ik de dagen en ik voel een beetje opluchting. Ik heb al vier dagen geen hoofdpijn, geen migraine. Vier dagen geen pillen geslikt. Zaterdagavond was een grensgeval, maar hij verdween gelukkig even snel als hij gekomen was. Vier dagen zonder het gevoel dat er eentje in de lucht hangt, nu ook niet.
Ik kijk naar het verloop van de afgelopen weken in mijn hoofdpijndagboek. Mismoedigheid overvalt me. Hoe lang nog? In december was de langste hoofdpijnvrije periode vier dagen, in november vijf dagen. Ik wil optimistisch blijven, misschien slaat de preventieve medicatie nu eindelijk aan, is het weer eindelijk weer stabiel. Ik klamp me gemakshalve aan deze golf van hoop vast.
Zelfs op hoofdpijnvrije dagen ben ik met hoofdpijn bezig. Het laatste wat ik wil is mijn hoofdpijn zijn. Ik weet ergens wel dat het een deel van mij is geworden. Ik heb mijn gedrag bewust en onbewust aangepast, dat weet ik. Alles doe ik om te voorkomen dat hij de kop op steekt. Maar nu geniet ik even.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten