Wel of niet, wel of niet, wel ... Ik weet dat het goed is, mijn fysiotherapeut zei het gisteren nog, ga weer hardlopen. Het is kwart over vier, nog licht dus. Het stormt niet meer, de zon schijnt zelfs en ik heb nog geen hoofdpijn. Ik zeg nog, omdat ik 'm ergens wel voel, maar heel ver weg. Ik kan deze er met wat frisse lucht wel uitlopen, denk ik, weet ik.
Thermisch ondergoed, veel lagen, muts en handschoenen aan, ik ga. Ik heb er zin in, al heb ik geen idee hoe het me af zal gaan. Ruim twee maanden niet gelopen, vooral door veel migraine met een hoop medicatie als gevolg. Ook weet ik niet wat het effect van de bloeddrukverlagers is, die ik als preventieve medicatie slik. Wel weet ik dat ik er moe en lusteloos van word, soms meer en soms minder. Over het effect heb ik het verder niet.
Het lopen gaat best goed, ik loop verder dan ik van plan was, gedachteloos. Vaak gaat de eerste keer na een lange tijd niet lopen heel goed, de volgende keer is de uitdaging. Een klein haf uur later ben ik thuis, tevreden. De hoofdpijn is er voor nu uitgelopen. Nu een ritme in gaan bouwen natuurlijk, eerst maar eens om de twee dagen proberen te realiseren.
Onder de douche voel ik mijn pijnlijke nekspieren. Sinds het hardlopen? Geen idee. Om half tien 's avonds neem ik een ibuprofen. De beginnende hoofdpijn is niet meer te ontkennen. Ik ontken wel dat ik de hoofdpijn vooral rechts voel. Ik wil voorkomen dat ik een triptaan moet nemen. Dat laatste is gelukt. Er zijn dagen dat het best goed gaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten