Ik vertel je niet

Ik vertel je niet dat ik hoofdpijn heb. Ik vertel je niet dat ik misselijk ben en dat ik het liefst naar huis ga. Ik vertel je al zeker niet dat ik al een paar dagen hoofdpijn heb. Ik vertel je ook niet dat ik de laatste maanden voor mijn gevoel alleen maar migraine heb en dat het steeds slechter gaat en dat de preventieve medicatie niet werkt en dat ik me zorgen maak en ...

Weet je waarom ik je dat niet vertel? Ik vertel het je niet omdat je vast denkt dat ik stress heb. Ik wil het gesprek niet aangaan, waarin ik mijn hoofdpijn moet verdedigen, je moet vertellen dat het een neurologische aandoening is, waarvan de oorzaak onbekend is en die door veel verschillende dingen getriggerd kan worden. En ja, daar is stress er een van, maar er zijn nog tientallen andere triggers. Maar die wil ik jou niet vertellen, maar die moet ik je dan wel vertellen. Ik vertel het je niet.

Ik vertel je niet hoe ik me voel, omdat ik bang ben dat je me niet serieus neemt. Dit is overigens nergens op gebaseerd en ik doe jou hier tekort mee, net zoals ik me zelf hiermee tekort doe. Dat realiseer ik me ook. De angst om weer mijn neus te stoten aan het onbegrip, vooringenomenheid en goed bedoeld advies is te groot. Ik vertel je niet over mijn eenzaamheid. God, wat haat ik die hoofdpijn.