Met mijn vingers in mijn oren zit ik op de bank. Al het geluid komt even hard binnen en doet mijn trommelvliezen letterlijk trillen. Alles klinkt hard, van bestek op een bord, een lopende kraan en een lach. Ik neem letterlijk afstand en verschuif van de eettafel naar de bank. Gelukkig geen vragen, al is het duidelijk. Tijdens het opruimen en de afwas hou ik mijn vingers in mijn oren om het geluid te dempen. Wat doet het pijn ...
Het is weer zover. Na een lange, vrijwel hoofdpijnloze periode van bijna twee weken, de langste sinds tijden, begon het langzaam weer op te bouwen. Van kleine beetjes hoofdpijn, een gevoelige hoofdhuid, ongesteld, depressief gevoel en gevoeligheid voor licht en vooral geluid. Het is zo herkenbaar en elke keer hoop ik dat het dit keer niets met hoofdpijn van doen heeft. Zelfs bij de cabaretvoorstelling van afgelopen week heb ik driekwart van de voorstelling met één vinger in mijn oor gezeten.
Na twee weken verwondering en opluchting ook die afwachting. Gisteren ging het mis, ik voelde een hoofdpijn die niet met de gewone pijnstiller weg te krijgen was, hoe licht deze pijn ook nog was. De frustratie werd groter, toen de triptanen helemaal geen effect hadden en er vanmorgen vroeg een drilboor achter mijn linkeroog zat. De paniek probeerde ik weg te duwen, toen er na drie triptanen en een hoop andere pijnstillers weinig gebeurde. Maar je weet dat het uiteindelijk wel weggaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten